تست رایج 1: یک قطره جوهر روی پشت سنگ بریزید. اگر جوهر به سرعت در همه جا پراکنده و شسته شود، به این معنی است که ذرات داخلی سنگ شل شده و کیفیت پایینی دارد. اما اگر قطرات جوهر نفوذ نکند، سنگ متراکم و با کیفیت است.
سنگ مرمر
در واقع، این یک آزمایش ساده برای جذب آب سنگ است. اگر قطرات جوهر نفوذ نکند، ممکن است نشان دهنده این باشد که بافت سنگ نسبتا متراکم است و جذب آب کم است. سنگ مرمر معمولا با لایه ای از ماده محافظ پوشانده می شود تا از نفوذ لکه ها جلوگیری شود. حتی اگر مشتری ببیند که قطرات جوهر نفوذ ناپذیر هستند، به احتمال زیاد عامل محافظ نقشی را ایفا می کند نه عملکرد خود سنگ. علاوه بر این، اگر آب پشت سنگ به صورت مهره باشد، به این معنی است که وقتی با ماده محافظ پوشانده شده باشد، جذب آب دشوار است که ممکن است منجر به عدم تناسب آن با سیمان شود. بنابراین می توان در نظر گرفت که هر چه میزان جذب آب در قسمت جلویی سنگ مرمر کمتر باشد بهتر است. با این حال، باید در نظر گرفت که آیا پشت سنگ مرمر می تواند به خوبی با چسب های سیمانی بچسبد یا خیر.
تست رایج 2: سرکه با سنگ مرمر واکنش داده و استات کلسیم تولید می کند، بنابراین ریختن سرکه روی سنگ مرمر باعث تغییر سطح سنگ و زبری می شود، بنابراین می توانیم ببینیم که آیا سنگ مرمر واقعی است یا خیر.
این آزمایش در اصل معقول است، اما به دلیل اسیدیته ضعیف خود اسید استیک، آزمایش نیاز به زمان واکنش طولانی دارد. مصرف کنندگان برای مدتی نمی توانند نتایج را ببینند، اما تأثیر استفاده از اسید هیدروکلریک رقیق آشکار است.
تست رایج 3: سنگ مرمر را بکوبید و به صدا توجه کنید. اگر صدا واضح باشد، نشان می دهد که کیفیت محصول خوب است و فضای داخلی خوب و یکنواخت بدون ترک است. اگر صدا خشن باشد، نشان دهنده وجود ترک و بافت سست در سنگ مرمر است.
این آزمایش فقط می تواند نشان دهد که بافت سنگ سخت، شکننده و با استحکام بالا است. نمی توان از آن به عنوان معیاری برای قضاوت در مورد مرغوب بودن یا نبودن سنگ استفاده کرد، زیرا صدای تولید شده توسط سنگ با تنوع و اندازه آن ارتباط خاصی دارد. این نوع سنگ مرمر با استحکام بالا بیشتر برای زمین مناسب است.
